Kąt migawkiKąt migawki i fps na czas naświetlania.Loading…
·
Głębia ostrości to odległość między najbliższym a najdalszym punktem, który widz odbierze jako ostry. Zależy od czterech rzeczy naraz — rozmiaru matrycy, ogniskowej, przysłony i dystansu — dlatego samo „otwórz przysłonę” rzadko wystarcza, żeby uzyskać rozmyte tło.
Czy ten kalkulator był pomocny?
od niej zależy krąg rozproszenia
ogniskowa i przysłona
odległość do obiektu
granice bliska i dalsza
krąg rozproszenia c = przekątna matrycy ÷ 1500odległość hiperfokalna H = ogniskowa² ÷ (przysłona × c) + ogniskowagranica bliska = dystans × (H − ogniskowa) ÷ (H + dystans − 2 × ogniskowa)granica dalsza = dystans × (H − ogniskowa) ÷ (H − dystans)Przykład obliczenia
Pełna klatka, 50 mm, f/2,8, obiekt w odległości 3 m.
Za obiektem ostrość zawsze sięga dalej niż przed nim, a różnica rośnie wraz z dystansem. Przy portrecie z bliska podział bywa niemal równy, przy krajobrazie za obiektem ostrość ciągnie się wielokrotnie dalej.
To dystans, po ustawieniu na który wszystko od jego połowy aż po horyzont pozostaje ostre. To najprostszy sposób na maksymalną głębię w krajobrazie bez zgadywania.
Z konwencji „przekątna matrycy ÷ 1500”, przyjętej w branży fotograficznej. To założenie o tym, jak duże powiększenie ogląda widz — dlatego pole jest edytowalne, a nie ukryte w kodzie.
Przy tej samej ogniskowej i przysłonie — tak, ale to nie cała prawda. Aby uzyskać ten sam kadr, na mniejszej matrycy użyjesz krótszej ogniskowej, i to ona odpowiada za większość różnicy.
Bo zbliżasz się do odległości hiperfokalnej. Po jej przekroczeniu granica dalsza ucieka w nieskończoność i głębia przestaje być liczbą skończoną.
Głębia ostrości wynika z geometrii układu optycznego, a nie z ustawień konkretnego aparatu. Kalkulator korzysta z klasycznego modelu kręgu rozproszenia: wyznacza odległość hiperfokalną z ogniskowej, przysłony i przyjętej średnicy plamki, a następnie liczy granice ostrości względem dystansu zdjęciowego. Wynik pokazuje osobno, ile ostrości zostaje przed obiektem, a ile za nim, bo w praktyce filmowej to właśnie ta asymetria decyduje o tym, gdzie ustawić aktora.
